Hoe je een betonnen dobber van 60 meter hoog afzinkt

Auteur: Maurice Reijm

Geplaatst op: 20 december 2017

Tags: afzinken, windmolens, specialisme

Portretfoto Maurice

Maurice Reijm

Strukton International

Maurice Reijm is projectmanager en immersion commander bij Strukton Immersion Projects. Hij reist de hele wereld over. Betonnen fundaties en tunnelelementen zink je nu eenmaal niet af vanachter je bureau. Hij vertelt over ‘another day at the office’.

Vijf betonnen fundaties – 60 meter hoog, 30 meter breed – moesten van een droogdok in Newcastle naar de bodem van de zee, zo’n 6 kilometer uit de kust van Blyth, een stad ten noorden van Newcastle. De vijf fundaties dienen elk als ‘voet’ voor windturbines. Energy de France gaat de windturbines exploiteren. Dat betekent groene energie voor 34.000 Britse huishoudens.
Dat afzinken klinkt als een klus waar Strukton Immersion Projects graag zijn tanden in zet. Dat hebben we dan ook gedaan.

_MG_9146 - kopie


Keurig op hun plek

De fundaties zijn gebouwd in een droogdok. Wij hebben tijdens de bouwfase in de fundaties leidingwerk en sensoren aangebracht. Die leidingen en sensoren zijn nodig om water en zand in en uit de fundaties te kunnen pompen. Ook in rivier de Tyne en op zee hebben we voorbereidingen getroffen. Zo hebben we tijdelijke afmeerlocaties ingericht en ankers op de zeebodem gelegd.

Het aanvankelijke plan was om het afzinken tussen maart en mei te doen. Dan zijn de weersomstandigheden het gunstigst. Het mag duidelijk zijn dat de zee op gaan met deze fundaties met windkracht 8 geen optie is. Maar vanwege vertraging bij de bouw schoof het afzinken op naar de zomer.

In juni werd het droogdok onder water gezet. We hebben water uit de fundatie gepompt totdat deze begon te drijven. Met behulp van lieren en een sleepboot hebben we de fundaties een voor een het dok uit getrokken, de rivier Tyne op, richting zee. De fundaties staken 10 meter onder het wateroppervlak en 50 meter erboven. Inderdaad enorme gevaartes, maar doordat ze aan drie sleepboten vastzaten, bleven de betonconstructies onderweg keurig op hun plek.

_MG_9051


Zand erin, water eruit

Ook op de afzinklocatie maakten we gebruik van dit driepuntssysteem: de fundatie in het midden, de drie sleepboten er in een stervorm omheen. Zo konden we de fundatie zo precies mogelijk op zijn plek krijgen en houden. De collega’s van Geocon waren ons daarbij van grote dienst. Met behulp van gps konden we de positie heel nauwkeurig volgen en waar nodig bijstellen. Immers, communiceren over ‘een beetje naar links’ is op zee nogal lastig.
Een vierde boot, een multicat, heeft de fundatie langzaam gevuld met water. Zo zakte die gecontroleerd naar de zeebodem, op ongeveer 45 meter diepte. Om te zorgen dat de fundatie zwaar genoeg is om de windturbine te dragen, hebben we dat water vervolgens uitgewisseld voor zand. Zand is zwaarder dan water, dus dat valt naar beneden, het water ondertussen omhoog duwend.

Op 31 augustus stonden alle vijf de fundaties op hun plek, tot op 3 centimeter van hun ‘target’. Gemiddeld betekent dat zo’n vier dagen per fundatie, vanaf het vertrek van de afmeerlocatie tot en met zijn definitieve plek op de zeebodem.

“Het project was aan alle kanten uniek. Neem onze oplossing voor het verzwaren van de fundaties: met zand. Een stuk duurzamer dan beton”


Uniek

Een project als dit is beslist geen walk in the park. Sterker nog, het project was aan alle kanten uniek. De fundatie op de zeebodem plaatsen zonder te heien, heeft een positief effect op het leven in zee. En neem de oplossing voor het verzwaren van de fundaties: niet met beton, zoals gebruikelijk, maar met zand. Dat maakt dat de gehele fundatie aan het eind van zijn levensduur eenvoudig te verwijderen is.

Nog een unicum is de manier waarop we het zand in de fundaties hebben gepompt. Normaal gesproken gaat dat met grote, dure hopper-vaartuigen. Wij ontwierpen en bouwden een concept op maat: een platte bak van 100 bij 33 meter, met daarop 8.000 kuub zand, dat we via een ‘gewoon’ zandpompsysteem in de fundatie pompten. De beste en meest betaalbare oplossing voor een project van deze schaal.

“De crewwissel – met flink wat golfslag van de vaartuigen naar de transferboot overstappen – kan best gevaarlijk zijn”


En dan was er nog de veiligheid van de crew. Werken op volle zee met golven van een paar meter hoog is niet zonder risico. Ook de crewwissel – met flink wat golfslag van de vaartuigen naar de transferboot overstappen – kan best gevaarlijk zijn. Daarom hebben we dat vooraf eindeloos geoefend en droegen de crewleden een speciaal beschermend pak tijdens de overstap. Bovendien hadden alle crewleden een cursus sea survival gevolgd en een werk-op-hoogte-training.

Als familie

Uit de aard van de werkzaamheden en de grote aandacht voor veiligheid vloeit nog iets unieks voort: het vertrouwen dat we als team in elkaar hebben. We weten wat we aan elkaar hebben en kennen elkaar door en door. Het voelt als een familie, we houden elkaar in de gaten en gaan voor elkaar door het vuur. Daardoor lopen projecten veilig en volgens planning. Of dat nu in Venetië, in Göteborg, in Zuid-Korea of op volle zee is.

IMG-20170711-WA0045